بوی اردیبهشت می آید در این حوالی... بوی لوس ترین دختر بهار...که لای موهای فرخورده ی خرمایی رنگش عطر شکوفه های گیلاس است و از چشمهای سبزش شیطنت میبارد... خلاصه که آب و جارو کنید راه را برایش... این دخترک لوس بهاری دلش به نازکی شیشه و قهرش به سختی صخر

بخشش را "بخش کن"... محبت را "پخش کن" غضب "پریشانی" است... نهایتش "پشیمانی" است شکیبایی... بر هر "دعوایی"، "دواست" هر چه "بضاعتمان" کمتراست ... "قضاوتمان" بیشتر است با "خویشتنداری" ... "خویشاوند داری" به "خشم" ... "چشم" نگو سوء تفاهم، "تیر خطایی" ا